شیراز ستان فارس در جنوب غربی ایران است و بیش از هزار سال است که مرکز مهم داد و ستد میباشد. ناحیه شیراز از زمانهای قدیم دارای اهمیت و اعتبار بوده و نام آن اولین بار در الواح ایلامی متعلق به ۴۰۰۰ سال پیش آورده شدهاست. در دوره زندیه و در دوره کوتاهی در زمان سلطنت سلسله صفاریان پایتخت و همچنین در آغاز سلطنت سلسله قاجاریه به عنوان مرکز جنوب کشور بودهاست.
در قرن سیزدهم میلادی بعلت ذوق و هنر حکمرانان آن، شیراز به مرکز فرهنگ و هنر ایران تبدیل شد. این شهر دارای جاذبههای توریستی فراوانی است و به عنوان شهر شراب و گل معروف است.
در قرن سیزدهم میلادی، بدلیل رونق علم، فرهنگ و هنر، شیراز به دارالعلم مشهور شد. تعداد زیادی از شاعران، صوفیان و فیلسوفان مشهور ایرانی در شیراز متولد شدهاند که سهم مهمی در به شهرت رسانیدن شیراز داشتهاند. از بین انها میتوان سعدی، حافظ، روزبهان و ملاصدرا را نام برد.
در دوره صفویه و حکومت شاه عباس، شیراز تحت زمام امام قلی خان دارای رونق بود و وی بناهای با شکوهی در شیراز ساخت. پس از حمله افغانها به ایران و سقوط صفویه، دوران نزول شیراز آغاز گشت و سپس با شورش حکمرانان محلی در دوره افشاریان بر علیه نادر شاه، این وضع بدتر گشت. نادر شاه سپاهی را روانه شیراز کرد و شهر پس از چندین ماه محاصره سقوط کرد. پس از این حمله بسیاری از بناهای با شکوه شیراز از بین رفت و جمعیت شیراز به ۵۰۰۰۰ نفر، یعنی ربع جمعیت قرن پیش از آن تنزل یافت.


